Nicaragua en Costa Rica December 2011 Fotoboek GPS Gegevens

 

Dag 1              Donderdag 1 december 2011, Lelystad via Houston naar Manaqua (Nicaraqua)

Om 6.15 staat de taxi bij ons voor de deur (bussen rijden zo vroeg niet ieder kwartier), om ons naar Lelystad station te brengen voor de trein naar Schiphol van 7.30. Het inchecken gaat vlot, dus daarna een rondje lopen en wat eten. In het vliegtuig worden we ontvangen door de Amerikaanse 50+ crew van Continental Airlines, alles verloopt vlucht dus precies zoals gepland om 10.00 uur taxiën we weg bij de gate. We hebben erg veel mazzel, want meer dan de helft van de stoelen op de vlucht is leeg, we kunnen dus heerlijk genieten van volop ruimte, erg fijn op een vlucht van ruim 11 uur. We vliegen eerst richting Houston in de VS, af en toe wat hobbelig, maar verder een prima vlucht, de maaltijden zijn lekker, helaas wat vreemd verdeeld over de vlucht (om 11.00 de lunch, tussendoor alleen een (lekker) ijsje en om 20.00 uur een broodje). Lokale tijd 14.25 uur (7 uur tijdsverschil), landen we op Houston, waar we uitgebreid gecontroleerd worden (vingerafdrukken, irisscan ed), gelukkig mag de bagage wel gewoon ingechecked blijven. Om 18.00 zou de vlucht naar Manaqua vertrekken, door overbelading vertrekken we even voor 18.30, nu maar hopen dat alle tassen mee komen…. Deze vlucht zit wel helemaal vol, ook is het even overleggen over de stoelen, doordat verschillende mensen op de verkeerde plek (willen blijven) zitten. Het laatste stuk is gelukkig nog maar een kleine 3 uur vliegen, alvorens we even voor half tien op Manaqua landen. Hier is het even zoeken naar het juiste bordje (blijkt naam van het hotel, ipv van Kuoni/ onze naam, waar we naar zochten). We worden naar een busje gebracht, lijken nog op anderen te wachten, maar uiteindelijk worden we met zijn tweeën in een paar minuutje naar ons eerste (4*) hotel gebracht, hotel Camino Real. Keurige kamer, en een heerlijk bed waar we rond 23.00 uur lekker induiken!

 

Dag 2              Vrijdag 2 december 2011, Manaqua naar Leon

Even wennen aan het tijdverschil, rond 6.00 uur zijn we klaar wakker… We doen het lekker rustig aan en genieten daarna rustig van het heerlijke uitgebreide ontbijtbuffet, met verse vruchten, yoghurt, verse omelet, en heel veel meer lekkers. Daarna lopen we een stukje langs de drukke weg naar een benzinepomp met pinautomaat. We kopen wat drinken, de verkoper kan of echt niet tellen, of vindt dat hij een flinke fooi heeft verdiend, helaas voor hem gaat dat niet door… Om 10.15 worden we opgehaald door een busje, terug naar het vliegveld… Daar zit budget rent a car en we blijken de auto daar op te moeten halen. De nodige papieren worden ingevuld en we lopen dat rode daihatsu 4x4 na op schade, de hele auto zit vol met krassen, deukjes ed, dat scheelt dan valt eentje meer ook niet meer op…. We rijden weer terug naar het hotel om de spullen in de auto in te laden en om 11.00 uur begint de rondreis dan echt. We rijden uit de drukte van Manaqua en maken eerst een uitstapje richting de laguna de Xiloa, onderweg al de eerste uitzichten op de prachtige Momotombo vulkaan. We komen uit op een leuk uitzicht punt aan de laguna, hadden ook gehoopt op een mooi uitzicht op lago de Manaqua, helaas is het daarvoor de dichtbegroeid. De weg tot de laguna is nog verhard (bestraat), maar daarna begint een onverharde, hobbelige gravel weg, die verder langs het meer rijdt, wij besluiten terug te rijden. We rijden verder richting de ruïnes van Leon Viejo, we rijden eerst met de auto naar het water, waar we op een mooi plekje aan het meer even stoppen en bij een klein lokaal buiten ‘cafe’ wat drinken. Oud Leon is ontstaan in 1540 en maar 100 jaar bewoond geweest, na verschillende aardbevingen is het stadje begraven onder de as van de Momotombo vulkaan. Van het stadje is niet meer over dan wat muren van verschillende gebouwen, maar het uitzicht over lago de Manaqua, de Momotombe en Cerro Negro vulkaan, vanaf de resten van een fort, zijn prachtig! We rijden verder richting laguna Asososca, de eerste keer zien we de afslag echt niet en rijden we een stukje verder door, als dit niet blijkt te kloppen keren we om en kijken we nog een keer heel goed op de kruising, daar blijken we een rivierbedding in te moeten rijden, leuk een off road ritje, hebben we ten minste niet voor niets een 4x4. Het is een leuk (hobbelig) ritje door de rivierbedding, met soms even leuke stukjes scheve weg/ flinke gaten. We komen bij een poort waar we entree moeten betalen (2 US dollar pp, cordoba vinden ze hier wat ingewikkeld…). Naast 2 andere auto’s parkeren we de onze, een chauffeur haalt voor ons een grote steen weg, hieronder blijkt een mooie schorpioen verstopt te zitten, mooi voor de foto. Eerst wandelen we een stukje omhoog, daar is een uitzichttoren gemaakt met een prachtig uitzicht over de laguna en volcan el Hoyc. Daarna een stukje dalen naar de rand van de laguna en hier nog even genieten van het uitzicht. Daarna lopen we weer omhoog, om 16.00 uur zijn we weer terug bij de auto en rijden we weer terug naar de hoofdweg en van daaruit verder naar Leon. Rond 17.00 uur komen we aan in Leon, had niet veel later moeten zijn, want om 17.30 wordt het opeens heel snel donker. Even zoeken, naar het hotel door het eenrichtingsverkeer in veel straten, dat herkent de GPS natuurlijk niet, en bij het hotel Los Balcones zelf nog even een extra rondje omdat er niet direct een parkeerplaats beschikbaar is. Het tweede rondje, kunnen we de auto wel (langs de straat, naar ons idee met parkeerverbod) kwijt, van het hotel mag hij hier blijven staan. Moe maar voldaan lopen we nog even een rondje door Leon, we kunnen niet zo snel een leuk restaurantje vinden, dus komen we terecht bij de chicken fastfood en de supermarkt.

 

Dag 3              Zaterdag 3 december 2011, Leon, Cerro Negro

Ook vandaag voor 6.00 uur alweer lekker wakker, dus we kunnen op tijd ontbijten, helaas niet zo uitgebreid als gisteren. We willen voor morgen een excursie doen naar de Cerro Negro, vanuit het hotel wordt er gebeld met Tierra Tours. Voor morgen weten ze het nog net zeker, maar over 15 min vertrekt er wel een tour, tja dan gaan we gewoon vandaag en dan gaan we morgen zelf rijden. Precies om 8 uur worden we opgehaald, daarna de hele stad door andere mensen ophalen en dan terug naar het Tierra kantoor, om de hoek bij ons hotel, een rondleiding Leon, zullen we maar zeggen. Na de administratie met een groepje van 10 weer terug in het minibusje en via de markt voor wat fruit onderweg richting de Cerro Negro. Vanuit de stad rijden we al snel een hobbelige offroad gravel weg op, waarover het ruim een uur rijden is naar de ingangspoort voor de Cerro Negro vulkaan, daarna nog een klein stukje naar het begin van de wandeling. Eerst een stukje klimmen, over zwarte lavarotsen/ gruis, tot aan het prachtige stuk waar de vulkaan zijn activiteit laat zien, veel stoom en warmte, zwavelgeur en indrukwekkende vormen en kleuren, erg mooi! Daarna klimmen we nog een stukje verder omhoog, richting de 2e krater van de vulkaan, dit gaat door het gruis/zand heen, dus wat zwaarder, 3 stap vooruit en weer eentje terug… Bovenop een prachtig uitzicht in de krater, over het actieve gedeelte van de vulkaan en over de prachtige omgeving. Aan de andere kant van de berg dalen we af door het zwarte lavazand, dit holt heerlijk vlot naar beneden toe, wel heel erg stoffig…Na een stukje sugercane in de hangmat en een kijkje bij de leguanen rijden we weer terug naar Leon, waar we de rest van de middag hebben om het stadje te verkennen. Het mooiste is de grote kathedraal op het centrale plein, de cathedraal zelf is van buiten nodig aan renovatie toe, en van binnen ook niet erg indrukwekkend, maar het uitzicht vanaf het dak over de stad en de omgeving is zeer zeker wel de moeite waard. We lopen nog langs een paar kerkjes/ andere oude gebouwen en over wat gezellige pleintjes. Voor het eten komen we terecht bij een soort bar met wat simpele gerechten en heerlijke verse vruchtensappen en verse milkshakes, de perfecte combi voor een lekkere en (goedkope) maaltijd. ’s Avonds wat luide muziek van een feestje ofzo, maar we zijn moe genoeg om hier gewoon bij in slaap te vallen.

 

Dag 4              Zondag 4 december 2011, Leon, Cosigüina vulkaan

Vandaag uitgeslapen tot 6.30…, het ontbijt gisteren bleek uitgebreid (waarschijnlijk met dank aan een grote busgroep met jongeren) met verse vruchten en cornflakes, vandaag is het alleen toast met ei en een sapje, aangevuld met yoghurt en melk uit de supermarkt. We rijden vandaag richting de Cosigüina vulkaan, onderweg mooi uitzicht op een aantal andere vulkanen in de omgeving. Het grootste gedeelte van de weg is gewoon geasfalteerd, en het asfalt is ook hier weer in goede staat (beter dan verwacht), alleen wat (onzichtbare) snelheids hobbels in de stadjes. De kaart die we hebben blijkt niet zo betrouwbaar, wat op onze kaart allemaal een witte weg is, blijkt grotendeels een grote geasfalteerde weg, maar is het laatste stuk naar Potosi een hobbelige gravelweg (de gravelwegen zijn hier grotendeels niet zo prettig om te rijden door veel stenen/ keien en hobbels/ kuilen), waar je nog geen 20 km per uur gemiddeld kan rijden. De Cosigüina vulkaan is minder mooi dan gedacht, na de ontploffing is er niet meer zoveel van de vulkaan over en is het meer een met bomen begroeide lage, brede berg dan een mooie vulkaan. In het begin nog een paar spannende stukjes, waar het water in kuilen wel erg diep staat en wij natuurlijk niet precies weten waar de diepe kuilen zitten, maar we komen er met droge voeten doorheen. Na het dorpje Potosi, komen we bij een strandje met een grote betonnen aanlegsteiger voor grote boten, wie verwacht dat nou hier zo in the middle of nowhere? Het blijkt dat af en toe boten vanaf hier naar Honduras varen. Het uitzicht over de golf van Fonseco en Honduras vanaf hier is erg mooi! We rijden nog een stukje verder door en vragen of het mogelijk is rondom de vulkaan te rijden, helaas blijkt dit niet mogelijk te zijn en rijden we dus het hele stuk weer terug naar de verharde weg in ongeveer anderhalf uur. Op de terugweg maken we nog een uitstapje naar Jiquilillo, een leuk vissersplaatsje aan het strand van de Pacifische oceaan. Daarna rijden we nog een stukje verder door richting het Padre Ramos natuurreservaat (groot wetlands gebied), helaas ook hier vanaf de afslag een hobbelige gravelweg dus wordt het te laat om helemaal door te rijden naar het reservaat en hier nog iets te doen, dus besluiten we weer terug te rijden. Onderweg nog even wachten op een gewone auto die vast komt te zitten op een klein zanderig stukje (dan is een 4x4 toch wel handig…), na hulp van passagiers uit een wachtend minibusje kunnen we weer verder en keert de auto om. Op een smalle strook ingesloten tussen lagunes en de oceaan, stoppen we nog en lopen een klein stukje naar een erg mooi mangrove gebied. Daarna weer terug naar de hoofdweg en terug naar Leon. We eten weer op dezelfde plek als gisteren, dit keer met een heerlijke ijssorbet als toetje. Op de kamer doet de wc het opeens niet meer, repareren blijkt ingewikkeld, verschillende mensen komen een paar keer kijken en dan zien we niemand meer… Gelukkig is het nog 1 nacht en is de kamer van de buren open en niet in gebruik, verhuizen naar een andere kamer hebben we ook geen zin in voor de laatste nacht.

 

Dag 5              Maandag 5 december 2011, Leon naar Selva Negra (Matagalpa)

Het is weer drukker in het hotel, dus vandaag wel cornflakes en fruit, maar om een eitje en iets te drinken moeten we vragen. Om 8.15 rijden we eerst naar San Jacinto, we rijden het dorpje in richting een hostel of zo en hier blijkt ook de P voor de ‘boiling mud pools’ te zitten, ook hier 2 dollar entree pp, en ze zijn hier slim, dus ook nog een dollar om te parkeren. De lokale kinderen willen heel graag een rondleiding geven, dus lopen gezellig mee en doen hun best ondertussen nog wat te vertellen en te laten zien. Het water borrelt/ kookt inderdaad in grote klei poolen, het spettert omhoog en de stoom/ warmte komt er vanaf, leuk om te zien. Er wordt wat verse klein uit het modderbad gehaald, voor een gezichtsmasker. Van een andere plek vandaan halen de kinderen wat klei die niet meer kookt, maar nog wel heet en zacht is, hier maken ze ter plekke een mini vaasje van. Verderop blijken nog grotere modderpoolen te zijn, we worden gewezen op de stoom die hier vanaf komt. Op het eind van de ‘rondleiding geven we 1 jongen wat cordoba’s voor de rondleiding, en geven we 2 meisjes nog wat voor het vaasje, zij ook weer blij. Daarna stoppen we even bij een afslag naar een binnen door weg naar een natuurreservaat, we kopen een gebakken banaan salade (erg lekker…) en vragen info over de weg. Het zou 2 uur rijden moeten zijn over de binnendoor weg. Het eerste deel van de weg tot aan el Sauce, gaat nog heel redelijk (asfalt, met regelmatig grote gaten). Daarna houdt de weg die op de kaart gewoon als witte weg door zou moeten lopen naar het reservaat op, en wordt helemaal ongeasfalteerd, das nog wel een erg lang stuk (gaat nooit lukken in de aangegeven 2 uur), dat ook helaas niet op de GPS staat.

De GPS geeft wel een andere route aan via Achuapa, het eerste stuk van deze weg gaat prima over een bestrate weg, dan een afzetting van de weg. We vragen info en er wordt verteld dat we met onze 4x4 wel door mogen rijden, maar dat de weg slecht en soms erg steil is. Tot aan Achuapa is de weg prima, en helaas inderdaad vanaf daar ook ongeasfalteerde 4x4 weg (ook goed te doen voor grote bussen blijkt onderweg). De weg is enorm hobbelig, met stukken met grote keien en diepe kuilen en grote hobbels, en sommige stukjes flink steil, met een gewone auto was dit inderdaad niet gelukt. Het uitzicht onderweg is wel prachtig, we komen onder andere door een ‘vlindervallei’ (vonden wij het…), met enorm veel leuke kleine witte vlindertjes, en verschillende prachtig gekleurde grotere vlinders, verder een prachtig groen bergachtig landschap. Na ongeveer 3 uur off road rijden, zijn we weer terug op de asfaltweg, zeker de moeite waard deze route, maar als we dit vooraf hadden geweten, hadden we misschien toch een andere keuze gemaakt. In Esteli is het nog even een rondje extra door wegwerkzaamheden en daarna even uitstappen voor een kruiwagen midden op de weg, die niemand aan de kant wil halen, daarna weer de snelweg op. Net voor Matagalpa rijden we langs verschillende grote koffieplantages, waar heel veel koffiebonen liggen te drogen om daarna in grote zakken verder vervoerd te worden. Vanaf Matagalpa rijden we omhoog, met een mooi uitzicht over Matagalpa en de omgeving. We rijden de afslag naar Selva Negra eerst voorbij om nog een stukje hoger de berg op te rijden richting Jinotega. Een mooie route, maar met uitzicht tegen de zon in, dus halverwege rijden we terug naar hotel Selva Negra. De oprit is erg mooi, met bomen die wij binnen hebben staan, en we zien een soort van klein biggetje de weg over steken. De kamer is simpel, wij hadden de buitenkant wat mooier verwacht, dan een plat langwerpig gebouw. We vragen een wandelkaart bij de receptie en lopen nog een klein stukje door het bos heen, niet te lang want om 17.30 wordt het ineens heel snel donker, zeker in het bos. We eten in het restaurant bij het hotel Casper eet macaroni met balletjes en verse groenten en Sylvia kip, met worteltjes en een sausje, smaakt prima en de prijs is heel redelijk (16 euro samen). Het restaurant is buiten overdekt en ligt mooi aan een meer, de temperatuur is hier duidelijk koeler, zelf met blouse aan is het fris. De kamer heeft geen tv, we l kan je zelfs hier internetten, niet op de kamer wel in het restaurant en buiten aan het meer.

 

Dag 6              Dinsdag 6 december 2011, Selva Negra

Het ontbijt mogen we van de menukaart kiezen, pancakes met een smoothie voor Sylvia en warme chocomel voor Casper. Daarna maken we een wandeling naar het hoogste punt op de rand van het reservaat (1580 meter), een leuke soms best steile klim door het bos heen. Doordat het droog is, is de route goed te begaan, af en toe wat glad of beetje modderig. Onderweg zien we een groep zwarte varkensachtigen snel weg hollen en zie we een paar hagedisjes. We zien heel veel vlindertjes en wat vogeltjes (maar geen hele mooie), helaas geen aapjes of andere beestjes. Wel mooie grote bomen, lianen, varens, palmen en andere tropische planten. We wandelen in totaal 5 km. Om 12.00 uur zijn we weer terug en eten we een hapje in het restaurant, het is hier druk met een grote groep lokale bezoekers. Dan wandelen we nog wat andere trails door het reservaat heen, deze trails worden wat minder vaak gelopen, en zijn wat dichter begroeid, 1 van de trails lijkt nog niet officieel geopend (staat ook nog niet op de kaart), maar is leuk om te lopen. Onderweg terug naar de kamer bijna op het eind van de wandeling op de ‘hoofdtrails’, komen we terecht in een nootjes regen, eindelijk aapjes… Black howler monkeys (brulapen), soms maken ze flink wat lawaai, maar ze kunnen ook heel stil zijn, die druk bezig zijn aan hun maaltijd, er komen heel wat nootjes naar beneden toe. Er komt ook nog een eekhoorntje snel naar beneden toe gelopen. Helaas voor de foto’s wordt het al wat minder licht en zitten de aapjes goed verstopt hoog in de bomen, maar we proberen er toch nog een leuke foto van te maken. Het is in ieder geval leuk om naar de aapjes te kijken die van tak naar tak toe springen. We lopen een stukje verder en komen (ook goed verstopt tussen de bomen natuurlijk) nog een hertje tegen. Vlak daarna (bij het meer bijna bij de kamer), nog meer howler monkeys. Deze wandeling was 6,3 km, we hebben vandaag op 1 trail na, alle wegen in dit reservaat gewandeld, een leuke wandeldag. ’s Avonds eten we weer een lekker hapje in het restaurant.

 

Dag 7              Woensdag 7 december 2011, Selva Negra naar Granada, Masaya NP

Na het ontbijt rijden we om 8.00 uur richting Masaya NP, het eerste deel het zelfde als de heenweg, weer langs de koffieplantages bij Matagalpa. Daarna weer richting Manaqua, waar de temperatuur direct weer minder aangenaam is (maar gelukkig is het wel stralend prachtig weer al ede hele week). Voor Manaqua nemen we de afslag naar Masaya en daarna de afslag naar Masaya Volcano NP. We hebben een voyager voor de entree en rijden voorbij het visitorcentre direct door naar de kraters zelf. Eerst lopen we via een grote trap omhoog naar het uitzichtspunt voor de Santiagokrater, onderweg en bovenop is het door de gassen niet heel aangenaam, als de wind verkeerd staat. We maken een paar foto’s en lopen weer naar beneden. We lopen richting andere borden, een ranger verteld ons dat dit pas om de andere (Ndiri) vulkaan heen loopt, we begrijpen dat het rondje ongeveer een uur lopen is. Het is een leuk rondje om te lopen, grotendeels over de vulkaanrand heen, op sommige stukjes best wel smal. Het is warm, zeker de stukjes klimmen, de wind maakt het aangenamer. Op een smal stuk wordt alles door een andere ranger in de gaten gehouden. Onderweg uitzicht over de Mombocho vulkaan en lake Manaqua, ook zien we verschillende vogeltjes en grote gieren. Aan het eind van het rondje lunchen we in een hokje lekker in de schaduw in de wind, daarna lopen we terug naar P. Hier staat een ranger met zaklampen en helmen klaar, we vragen of we mee mogen naar de lavatunnels. We kunnen bij hem nog een kaartje kopen en dan mogen we mee, de ranger rijdt een klein stukje mee naar de andere kant van de vulkaan in onze auto. Daar wandelen we naar een lavatunnel, in dit gebied zijn door de lava verschillende tunnels gevormd, 1 van deze tunnels gaan wij een stukje door heen lopen. Best spannend met een klein zaklampje lopen we door de tunnel die verder pikkedonker is. In de tunnel kleine druipers, gevormd door de kokend hete lava, de ranger spreekt goed Engels en vertelt nog wat over de tunnels. Onderweg komen we nog een paar fruitbats (vleermuizen) tegen, de grote groepen zitten niet (meer) in deze groep, maar zitten in de grotten die niet dagelijks door toeristen met lampjes worden bezocht. Aan het ‘eind’ (hier keren wij om, de grot loopt verder door), moeten alle lampjes even uit (dan is het echt donker…) en laat de gids met zijn lampje verschillende tekeningen zien die door indianen op de muren gemaakt zijn, daarna lopen we dezelfde weg terug. We vragen de ranger nog naar de avondtour, het blijkt dat de krater ingestort is, waardoor er geen stromende lava te zien is, pas na een nieuwe uitbarsting zal er weer lava te zien zijn. De avondtour is nu vooral voor de vele vleermuizen, die dan de zien zijn, wij vinden de paar van vandaag dan wel voldoende. Daarna rijden we naar het visitormuseum, erg leuk opgezet is het museum met heel veel info over vulkanen en het ontstaan ervan, maar ook over de verschillende natuurgebieden in Nicaragua en de planten en dieren die er leven. We lopen nog een rondje over de picknickplaats waar een groepje erg mooie vogels zit. Daarna rijden we door naar naar hotel Alhambra in Granada, dankzij de GPS rijden we zonder te zoeken in 1x naar dit hotel dat midden in het stadcentrum ligt. Onderweg kopen we een zakje cashewnoten. Ook dit hotel is **(*), maar de buitenkant en ook de kamer zelf, zijn veel luxer dan het hotel in Leon. Het hotel ligt aan het grote plein, dus midden in het stadsleven, vanaf de kamer uitzicht op het plein, de paardenkoetsjes en de grote kerk. We lopen een rondje door het centrum van Granada, langs allerlei kerkjes en andere bezienswaardigheden en kopen een ijsje bij een fietswagentje. We eindigen langs het water bij ‘zone touristique’, maar deze zone vinden we zo vreemd achteraf liggen (en je moet entree betalen om binnen te komen in de strand/ restaurant zone), dat we besluiten hier verder niet te kijken. We komen terecht bij een pizzeria, in de brede (toeristische) straat richting het water, waar we voor 16 euro 2 lekkere pizza’s eten. Sylvia koopt daarna op het centrale plein nog een gesuikerde appel als toetje. Als wij willen gaan slapen begint op het plein een gezellig met gezang, getoeter, muziek en vuurwerk, dat tot 1.00 uur doorgaat, wij slapen door heel heen, maar dit is ook voor ons teveel lawaai om lekker bij te slapen das dus het nadeel van een hotel midden in het stadsleven.

 

Dag 8              Donderdag 8 december 2011, Granada, laguna Apoyo

Na een vermoeiende nacht een lekker ontbijtje met verse vruchten een omeletje en een pannenkoekje. We rijden naar lagune Apoyo, eerst rijden we weggetje (geasfalteerd) naar beneden, naar het meer zelf toe. Langs het meer zitten verschillende hotels, waar je tegen entree de hele dag aan het meer kunt doorbrengen, das niet onze bedoeling, dus even zoeken naar een plekje waar we een foto van het meer kunnen klikken. We zien een eekhoorntje in een palmboom, er zitten hier ook aapjes (volgens de boekjes), maar we vinden dit geen aantrekkelijke plek om langer aapjes te gaan zoeken, dus we rijden weer naar boven toe. We rijden binnendoor naar het stadje Caterina (een van de ‘Pueblo Blanco’ stadjes), hier betalen we een klein bedrag entree en kunnen de auto op de parkeerplaats zetten. Hiervandaan genieten we van het mooie uitzicht over laguna Apoyo en de Mombacho vulkaan. Daarna willen we de volgens de kaart ‘panoramic route’ terug rijden, helaas kent de gps deze route niet en zien we hier ook geen borden (soms zijn de borden hier prima, op andere plekken is er juist, ook op grote splitsingen, geen bord te vinden). We rijden via Jinotepe langs de weg naar de Mombacho vulkaan, onderweg grote borden voor de canopy tours die bij de ingang naar het park zit, echter de ingang zelf zien we niet… Voor vandaag niet erg, maar morgen zullen we toch echt beter moeten zoeken, dan willen we echt de vulkaan gaan doen. Vandaag besluiten we het de rest van de dag rustig aan te doen, Sylvia maakt nog een rondje over de lokale markt en koopt een zakje vers fruit en schaafijs (erg lekker hier!) bij een straatkraampje. ’s Avonds eten we bij een grillhouse, spaghetti en steak met champignonsaus, rond 20.00 uur wordt het weer gezellig op het plein…. Na het vuurwerk, sirenes en meer lawaai is het gelukkig om 22.00 uur weer rustig.

 

Dag 9              Vrijdag 9 december 2011, Granada, Mombacho vulkaan

Na het ontbijt rijden we weer richting de Mombacho vulkaan, het blijkt dat de afslag op de kaart en de GPS niet op de juiste plek staan, waardoor we bij de grote borden nog niet goed genoeg naar een afslag op zoek waren. De grote borden blijken bij de afslag te staan, veel duidelijker kon niet… Rond 8.40 komen we aan bij de ingang van Mombacho NP, we kunnen kiezen tussen 5 km steil langs een weg omhoog lopen, of met de legertruck van 8.30, die nog niet vertrokken is, omhoog rijden, de 2e optie vinden we toch aantrekkelijker. Snel betalen en dan kunnen we instappen en rijden we direct weg. We maken een korte tussen stop bij de ‘coffeeshop’, waar we koffie mogen proeven en dan rijden we de laatste 3 km van de smalle hobbelige weg steil omhoog. Boven op de top kunnen we kiezen tussen een kort rondje zelf lopen of een route van 4 km, waarbij (helaas) een gids verplicht is. We willen toch graag ook de langere route lopen dus betalen we voor een gids. De gids praat goed engels en is erg enthousiast en praat graag, hij doet het leuk, maar een ‘rustige’ wandeling worst het niet. De Mombacho vulkaan is een actieve vulkaan, maar behalve wat stoom en zwavelgeur, is er hier niet veel van te zien, de vulkaan is bijna volledig begroeid met tropische planten. Al snel horen we gerommel in de bomen en zien we weer een groep black howler monkeys, erg leuk weer om even naar te kijken. Daarna wandelen we verder, over leuke goed aangelegde paadjes, regelmatig wat steiler met leuke trappetjes en veel stapjes. Onderweg mooi uitzicht op oa las isletas (eilandengroep), de Masaya vulkaan en 2 meren, het is een leuke wandeling (die we ook makkelijk zonder gids hadden kunnen maken). Daarna maken we zelf nog een rondje van een uurtje, langs mooi uitzichtspunten op de krater en de omgeving, een ‘tunnel’ (smalle doorgang) en een fumeroles (een gat waar wat stoom uit komt). Daarna zijn we weer precies net te laat om de legerauto van 13.30 naar beneden te nemen, we stappen uit bij het koffiehuis, om vanaf hier de laatste 2 km naar beneden te lopen. We lopen langs grote koffieplantenplantages, mooie vlinders en komen nog 2x een groep black howlermonkeys onderweg tegen, erg leuk! Nu merken we pas goed hoe steil het is, naar beneden goed te doen, maar omhoog was het een flinke klim geweest. Daarna rijden we via een korte binnen door omweg terug naar Granada, Sylvia maakt nog een rondje langs wat kraampjes en daarna eten we weer bij de pizzeria. ’s Avonds weer volop gezelligheid op het plein, maar gelukkig slapen we prima.

 

Dag 10              Zaterdag 10 december 2011, Granada naar San Juan del Sur

Na weer een lekker ontbijtje rijden we weer naar de Mommacho vulkaan, maar dit keer voor de Canopy tour, gisteren konden we een korting krijgen, ook vandaag mogen we (op verzoek) voor de discount prijs van $23 pp de tour doen. Er gaan 3 man met ons mee, 1 voor ons uit, 1 om in te binden en 1 om foto’s met ons fototoestel te maken. De Canopy is heel erg leuk en spannend om te doen, door verschillende truckjes weten ze de tour erg avontuurlijk te maken. We mogen ‘vliegend’ een zipline doen, helemaal op zijn kop (wordt je best duizelig van…), met zijn 2en tegelijk en ook heel erg leuk is als ze de kabels flink op en neer laten bewegen! Een gedeelte van ons canopy avontuur is ook op film vastgelegd, erg leuk gedaan! Daarna rijden we verder richting San Juan del Sur, we maken een tussenstop in San Jorge waar we een prachtig uitzicht hebben op de zee en de 2 vulkanen van Isla Ometepe. Daarna rijden we terug naar Rivas om vanaf hier de binnendoor (offroad) weg te nemen naar San Juan del Sur. Een leuke route, onderweg komen we nog een ijsverkoper langs de weg tegen (niet verwacht want dit is toch echt geen drukke route), en kopen een ijsje. In San Juan rijden we naar hotel la Posada Azul, een klein hotel vlakbij het strand (weer met wifi, zonder tv). We lopen een rondje door San Juan, het centrum is klein en bestaat vooral uit restaurantjes langs het strand, tourist’info’s en wat kleine winkeltjes. Kost wat moeite om iemand te vinden die Engels spreekt (wordt toch tijd om spaans te leren…), maar uiteindelijk worden we wijzer over de mogelijkheden van duiken en een night tour voor schildpadden, we besluiten morgen 2 duiken te gaan doen. We eten een hapje bij een leuk restaurantje aan het water, spaghetti en taco’s en een ijsje toe. Kinderen komen langs om hun zelf gemaakte kunstwerkje van gevlochten bladeren te verkopen, ze willen 1 dollar hebben voor een mooi gemaakt hart, leuk voor de foto en een kind ook weer een leuke avond.

 

Dag 11              Zondag 11 december 2011, San Juan del Sur

Vandaag een lokaal ontbijt met verse vruchten, bruine bonen met rijst en een stukje aardappel/ei ‘quiche’, op verzoek krijgen we er nog 2 toast bij. We worden om 9.30 opgehaald om te gaan duiken, eerst met de auto langs de duikwinkel voor de spullen en de financiën en daarna met de auto naar het haventje. Even toeteren en dan komt onze privé boot aangevaren, een best grote boot met overkapping er boven. Op een rustig tempo varen we weg, eerst de haven uit dan langs hoge rotsen en kleine verlaten strandjes, het is ruim een uur varen naar de eerste duikplaats. Achterover rollen we vanaf de boot het water in, het is weer even wennen, want het is al een tijd geleden dat we hebben gedoken. Langs het anker dalen we af naar beneden, we duiken op max 16 meter diepte. We duiken langs een soort van rif en zien oa mooi gekleurde kleinere en grotere visjes, een murene, een rog, egelvissen en verschillende soorten zeesterren. Het is geen heel gemakkelijke duik, doordat er best wat stroming staat, zeker stil hangen is soms best lastig, ook is het zicht door de stroming niet optimaal, ongeveer 5 meter. Het is fris, doordat het duikpak een maatje te groot is, er stroomt veel water doorheen, wat erg afkoelt. Na 45 minuten klimmen we weer terug de boot in en varen ongeveer een kwartiertje naar de volgende duikplek. De gids gaat eerst zelf het water in en wij pauzeren even, als de gids precies weet waar het scheepswrak ligt gaan wij ook weer het water in. Het scheepswrak ligt op max 15 meter diepte en in/ rondom het schip zien we weer veel visjes, een hele grote kreeftachtige, en een vreemd beest in een slakkenhuis. Vooral als je door raampjes en andere gaten in het schip kijkt zie je heel veel visjes, wel ook hier een aardige stroming. Na een half uur duiken hebben we het schip voldoende verkend en gaan we weer omhoog. We varen weer terug, lekker even opwarmen in het zonnetje op de voorkant van het schip. Als we bijna bij de haven zijn, heeft de bestuurder ineens het gaspedaal ontdekt, en varen we opeen 3x sneller…Bij de haven even zoeken naar een plekje om aan te leggen en dan weer terug naar het hotel, waarna we een lekkere milkshake halen. ’s Avonds zijn we moe van het duiken en eten we een pizza op de kamer.

 

Dag 12              Maandag 12 december 2011, San Juan del Sur naar Rincon de la Vieja (Costa Rica)

Vandaag verse vruchten en wentelteefjes voor het ontbijt, lekker! Daarna gaan we om 8.15 op weg naar de grens met Costa Rica, het is een klein uurtje rijden naar de grens, het eerste stuk moot langs het water met uitzicht op isla Ometepe. We willen net voor de grens nog netjes de auto vol tanken, maar de pomp die op de kaart aangegeven staat, kunnen wij niet vinden. De grens is niet heel duidelijk aangegeven (en we willen het graag zelf doen ipv geholpen worden ‘gidsen’), dus we rijden eerst rechtdoor over de verharde weg een doodlopende weg in. We rijden terug en nemen de onverharde weg die wel naar de grens toegaat. Voor 1 dollar pp moeten we bij een kantoortje een klein papiertje komen (waarom???), daarna mogen we verder rijden. Eerst op zoek naar Budget rent a car om de auto in te leveren, dit blijkt in een winkel te zitten waar een budget reclame bord op hangt. De auto wordt gecontroleerd, er wordt gebeld en op de computer gekeken, uiteindelijk is alles akkoord, maar we moeten teveel betalen voor de benzinetank die niet helemaal vol zit vinden we, dus besluiten we terug te rijden om de auto zelf vol te tanken. De pomp op de kaart blijkt niet meer in gebruik, dus moeten we 25 km terug rijden naar de dichtstbijzijnde benzinepomp, was handig geweest als dit in de reisinfo had gestaan! We rijden heen en weer en leveren dan voor 10.30 als nog de auto in, daarna door naar de emigratie office voor een ‘uitstempel’, even zoeken en daarna een half uur in de rij staan, daarna weer 2 dollar pp voor een papiertje betalen en dan mogen we echt naar Costa Rica. Het is ongeveer 1 km lopen, met de rugzakken op naar Costa Rica, onderweg 2 extra controles en daarna weer in de rij staan. Onder het wachten worden we aangesproken door iemand die Caspers naam weet, dat klinkt goed! Het blijkt iemand van Adobe autoverhuur te zijn, die ons hier netjes staat op te wachten met de auto en papieren en ook nog eens goed engels spreekt, erg prettig! Er blijkt hier geen kantoor van het autoverhuurbedrijf te zitten (ook handig voor in de reisinfo…), dus deze man is vanuit San Jose gekomen om de auto hierheen te brengen. Onder het wachten voor de grens wordt vast het nodige papierwerk in orde gemaakt, erg handig! Er wordt nog even gebeld met het hoofdkantoor over de drop off kosten (willen een hoger bedrag rekenen dan afgesproken), na het telefoontje wordt het bedrag zelfs iets lager. Als we de stempels van Costa Rica in ons paspoort hebben staan, doen we het laatste papierwerk/ financiën bij de auto. We nemen geld op bij een verrijdbare ATM en kunnen om 12.15 weg rijden in een 4x4 Hyundai, net wat luxer dan gereserveerd en dan dat we in Nicaragua hadden. Bij de auto zit ook een GPS, maar hier staan alleen de wegen in en verder geen hotels/ andere nuttige plaatsen, dus nog niet heel handig, we blijven gewoon onze eigen GPS gebruiken, dit bevalt erg goed! We rijden eerst de (goed aangegeven) afslag naar Rincon de la Vieja voorbij en rijden een paar km verder door richting Liberia om te kijken of we hier een supermarkt ofzo kunnen vinden. Dit blijkt erg makkelijk, we vinden niet alleen een grote supermarkt maar een winkelcentrum met oa Macdonalds en Subway, tja de M waren we nog niet tegen gekomen deze vakantie, dus das wel aantrekkelijk om even langs te gaan. Daarna rijden we weer terug naar de afslag en over een goede weg rijden we nog een paar km verder, om 14.30 komen we aan bij de Canon de la Vieja lodge. Bij de lodge zelf is een klimmuur gemaakt op een rotswand, die willen we nog wel graag klimmen vandaag, maar helaas kan dit niet meer. We lopen een rondje over het mooi aangelegde terrein, vooral het zwembad en het stuk langs de rivier zien er erg mooi uit, de hangbrug over de rivier is ook leuk om over heen te lopen. We zien verschillende eekhoorntjes, die hier wat meer aan mensen gewend lijken te zijn, dus minder snel weg vluchten en zien ook verschillende mooi gekleurde parkietachtige. We vragen vast info voor de wandeling morgen (personeel is hier erg vriendelijk en spreekt goed Engels). Het blijkt dat de wandeling naar de krater van de Rincon vulkaan sinds 1 maand gesloten is vanwege teveel vulkanische activiteit. Andere wandelingen (oa naar een meer en waterval) zijn wel geopend, dus dit willen we morgen gaan doen. ’s Avonds een snack (pizza toast) in het restaurant en dan komen we er (weereens) achter dat je nooit je fototoestel op de kamer moet laten… Een heel schattig wasbeertje komt stiekem 2 suikerklontjes halen uit het mandje van de buffettafel, erg leuk om naar te kijken en ook erg leuk voor de foto geweest!

 

         

 

Dag 13              Dinsdag 13 december 2011, Rincon de la Vieja

Vandaag weer een ontbijtbuffet met verse vruchten en vers sap, pannenkoekjes, toast, gebakken eieren en cornflakes, lekker maar geen 12 dollar pp waard. Vandaag is het bewolkt en de voorspelling is dat het de hele dag gaat regenen, dat waren we even niet meer gewend, na ruim een week steeds heerlijk weer… Aangezien we hier maar 1 volledige dag hebben rijden we toch naar het Rincon de la Vieja NP om te gaan wandelen. Het eerste deel van de weg is prima, daarna wordt de offroad weg wat slechter/ hobbeliger. Het laatste stuk is ‘priveroad’, wat betekend betalen om erover heen te mogen rijden, onderweg al de eerst spatjes regen. Op de parkeerplaats is het jassen aantrekken en regenspullen mee, want het mottert aardig. We vragen nog een keer of het mogelijk is naar de krater te lopen bij de entrance, maar krijgen (helaas) hetzelfde antwoord, deze route is gesloten. We besluiten de route van 4 km naar de Cangreja waterfall en het blue lake te gaan lopen. Al snel horen we de eerst aapjes, we zien ook iets hoog in de bomen (oa kiwibomen), net voldoende om te weten dat dit een aapje was. We lopen verder door het bos door de regen, het eerste deel van de route loopt redelijk beschut door het bos, daarna komen steeds meer open (gras)vlaktes, met lagere begroeiing en een mooi uitzicht, een leuke afwisselende route om te lopen. Soms even lastige stukjes bij het oversteken van een riviertje of hele modderige stukjes. We komen een 2e groep aapjes tegen, dit keer de white faced monkeys (kapucijnaapjes), een best grote groep die ons even laat mee genieten van het slingeren van boom tot boom. Het zijn erg schattige aapjes, maar als ze vinden dat je te dichtbij staat kunnen ze wel erg boos hun tanden laten zien, dan wil je toch niet te dichtbij komen…. Het laatste stukje van de route gaat naar beneden toe naar een waterval en een helderblauw meertje waar we kort pauzeren. Daarna moeten we dezelfde route van 4 km terug lopen, al snel komen we langs nog een groep aapjes, dit keer de spider monkeys (slingeraapjes). Deze aapjes zitten hoger in de bomen en zijn erg vlug, we kunnen even kort van het slingeren genieten en dan zijn ze al snel weer vertrokken verder het bos in. We maken nog een kort uitstapje richting de hidden waterval, maar onderweg gaat het steeds harder regenen en waaien we bijna weg, dus deze route lopen we niet af. We lopen eerst terug naar de auto voor een hapje eten en wat droge spullen en maken daarna nog een andere korte wandeling, helaas nog steeds in de regen. Het pad wordt steeds natter en hierdoor op sommige stukken ook steeds gladder, goed oppassen dus. De eerste fotostop is bij een grote waterval, de waterval is prachtig, maar zou eigenlijk alleen in het regenseizoen zo mooi moeten zijn…Daarna langs ‘fumeroles’ (rookpluimen), een kokend heet watertje en een ‘mini krater’ waar heel veel stoom uit vandaan komt. Onderweg ook hele mooie blauwe vlinders, die niet op de foto willen. Om 15.45 rijden we weer terug naar de lodge, alle modder uit de broeken spoelen, spullen laten drogen en daarna een hapje eten bij het restaurant, helaas vanavond zonder wasbeertje. De hele nacht heel veel regen, maar hopen dat het dan morgen beter is…

 

Dag 14              Woensdag 14 december 2011, Rincon de la Vieja naar Monteverde

De ochtend begint met wat motregen, als we om 8.30 gaan ontbijten is het even droog, we blijken bijna te laat te zijn voor het ontbijt, want alles wordt al opgeruimd, helaas vandaag geen pannenkoekjes. We pakken alle spullen in en rijden richting Monteverde, met nog even een tussenstop bij de supermarkt. Het eerste stuk gaat over de snelweg, we nemen de afslag richting la Juntas, het eerste stuk is nog gewoon prima geasfalteerde weg, de laatste ongeveer 25 km in onverharde weg, meestal redelijk begaanbaar, wel erg modderig, soms wat grote kuilen en stenen. We rijden duidelijk richting ‘cloudforest’, dus de regen en de bewolking nemen toe, Het is een mooie groene omgeving, helaas zien we meer wolken dan echt mooi uitzicht. Om 12.00 uur komen we aan bij hotel Belmar, we komen de kamer pas om 14.00 uur in, dus rijden we door naar Monteverde NP. Het park ligt op ongeveer een kwartiertje rijden en heeft een aantal korte trails die je goed zelf kunt wandelen. Het regent nog steeds dus met paraplu en jassen aan gaan we wandelen, het zijn leuke paden door het regenwoud, helaas lijken de aapjes en andere beestjes ook niet van regen te houden, want we zien alleen wat vogeltjes. Erg mooi zijn de grote bomen, die vol begroeid zijn met mos en heel veel verschillende soorten planten (oa verschillende bromelia’s ). De routes zijn gelukkig redelijk goed aangelegd, wel opletten, maar ondanks de nattigheid zijn ze nog redelijk goed te lopen. We wandelen verschillende routes, ook langs een paar hele mistige uitzichtpunten.

Om 16.00 uur zijn we weer terug bij het hotel en kunnen we wel inchecken, de kamer ziet er keurig uit (is heel recent verbouwd) met een mooi uitzicht, helaas geen tv en ook geen internet op de kamer. Het eten in het hotel is ons wat te luxe, dus eten we bij een restaurant/ pizzeria, vlakbij het hotel langs de weg, vooral de crêpe met ijs en aardbei is erg lekker. Na het eten nog even in de jacuzzi, die overdekt in de hoteltuin, heerlijk warm met een lekkere massagestraal. De weersvoorspelling voor morgen ziet er niet veel beter uit, hadden hier nog een canopytour willen doen, maar vinden dit in de regen toch niet zo aantrekkelijk.

 

Dag 15              Donderdag 15 december 2011, Monteverde

Vandaag weer een lekker ontbijtje, buffet en ei/pannenkoekjes op bestelling, helaas klopt de weersvoorspelling, we besluiten richting Santa Elena te rijden naar 100% adventure, die een wandeling over verschillende hangbruggen aanbied ($ 17 PP). We zijn hier even na 9.00 en er gaat om 11.00 uur weer een tour, maar op verzoek blijken we de wandeling ook gewoon met zijn tweeën te mogen doen, heeft ook wel onze voorkeur. De route gaat door het regenwoud over 8 hangbruggen heen, sommige best lang en hoog boven de grond, zodat je wat beter de toppen van de hoge bomen kunt zien. Op het midden van de route kun je van brug 6, weer terug naar brug 3, dus dit stukje oa langs het water lopen we 2 keer. Op het eind van de route staat een hele grote holle ficus boom, waar aan de binnenkant van de boom, via de wortels en touwen een aardig stukje omhoog kunt klimmen, nat maar erg leuk! Bijzonder wat ene moiie gekke vormen die grote bomen hier hebben. Daarna over de laatste brug heen en dan komen we uit in de ‘hummingbird garden’, de kolibrietuin. Ze hebben hier voer opgehangen, waardoor er tientallen van deze hele kleine, supersnelle vogeltjes in vele verschillende prachtige kleuren rond vliegen, erg leuk om naar te kijken. Casper ziet op de grond nog een beest heel snel weg hollen, maar geen idee wat dit geweest is. Om 11.15 rijden we met de auto een stukje, we rijden eerst langs het Monteverde treintje, maar $50 pp voor anderhalf uur in een treintje vinden we toch wat te gek. We rijden naar het Santa Elena NP en komen onderweg langs Sky Trek (kun je ook over hangbruggen heen/ canopytour maken) en andere aanbieders van allerlei activiteiten. Ook bij Santa Elena kun je zelf verschillende wandelingen maken, het is pas 12.30 dus besluiten we nog maar een korte wandeling met de paraplu te doen. In het begin van de route is het pad prima, daarna wordt het op sommige stukken slechter, een aantal stukken is het echt continue opletten om niet diep in de modder te staan, maar de route is te doen zonder kaplaarzen (die zijn wel te huur). Ook hier regenwoud, maar iets meer open dan in het Monteverde NP, helaas ook hier alleen wat vogeltjes en een eekhoorntje. Ook hier mooie grote begroeide bomen, mos, lianen en mist (hoort er ook wel bij in het regenwoud…), ook hier uitzichtpunten en een uitkijktoren met zicht op veel wolken. Na 2 uur wandelen vinden we het leuk geweest, verder het park in wordt het nog modderig. We rijden terug richting het hotel, vanaf het hotel een wat vaag maar wel mooi uitzicht op oa golf de Nicoya . We rijden nog een stukje met de auto omhoog, er loopt een wandeling die naar een hoger uitzichtpunt gaat vanaf het hotel, we proberen of het weggetje dat je ook met de auto kunt rijden, ook deze kant op gaat, maar deze gaat een stuk in de goede richting (wel verder de wolken in), en loopt dan dood. ’s Avonds eten we weer bij hetzelfde restaurant met weer een lekker toetje.

 

Dag 16              Vrijdag 16 december 2011, Monteverde naar Volcan Arenal

Na weer een lekker ontbijt rijden we om 9.00 uur richting Volcan Arenal, we rijden eerst over de onverharde weg tot vlak voor Tilaran, de rest van de weg is een redelijke goede geasfalteerde weg die om Lake Arenal heen loopt, een mooie (toeristische) route. Als we dichterbij Arenal komen zien we af en toe een stukje van de goed in de wolken verstopte Arenal vulkaan. We rijden langs de ingang van het Arenal NP naar het lomas del volcan hotel, het is 12.00 uur als we hier aan komen, dus nog te vroeg om in te checken. We rijden naar de la Fortuna waterval, we maken een leuke (korte) wandeling naar beneden, naar het punt waar de waterval in een meertje uitkomt. Een leuke wandeling, maar een half uur wandelen is wel erg kort voor $10 pp, helaas zijn er niet meer wandelpaden. De ochtend is het bewolkt maar droog geweest, aan het eind van de wandeling, begint het weer te regenen. Aan de kant waar het hotel ligt.ligt de Arenal vulkaan helemaal verstopt in de wolken. We gaan nog een stukje rijden met de auto, op de kaart staat een veel kortere route langs de andere kant van het Arenal meer, van Monteverde naar Arenal en wij zijn benieuwd of deze ook mogelijk is (volgens google maps lukt het niet om de rivier over te komen op 1 punt, op de gps kent 1 kaart de route wel, de andere niet). Het is in ieder geval een leuke route om te rijden vlak langs het meer, met mooi hoog riet en verschillende snelstromende riviertjes die uit komen in het meer, met mooi uitzicht. Het eerste stuk lijkt goed te gaan, over de eerste 2 riviertjes zijn netjes bruggen aangelegd. Daarna blijken we toch niet verder te kunnen, 1 afslag komt uit op een snelstromende brede rivier zonder brug, de andere weg komt uit op privéterrein, de korte route blijkt dus toch niet mogelijk, maar was zeker het proberen waard! Vanaf deze kant zie je een aardig gedeelte van de Arenal vulkaan, maar de top blijft ook aan deze kant verborgen in de wolken. Dan zien we een aantal auto’s met toeristen langs de kant van de weg staan en uitstappen, wij stappen ook maar even uit. Ze blijken gestopt voor 2 toekans en een groepje kapucijnaapjes, erg leuk om ook even naar te kijken. Om 16.00 uur zijn we weer terug bij het hotel en kunnen we naar ons mooie ‘hutje’, het zijn keurige ruime en compleet ingerichte (met tv en wifi) hutjes, met terrasje in een grote tuin vol met mooie tropische planten, leuk gedaan. Ook nu nog is er niets van de vulkaan te zien vanaf deze kant, hopelijk wordt dit beter, hoorden van anderen die hier vandaan kwamen dat ze 4 dagen de vulkaan niet hebben gezien, gelukkig hebben wij al iets gezien. We eten in het restaurant bij het hotel, met zicht op de tuin, tortillas met kip, vlees en bonen en een lekkere spaghetti bolognese, en vooral het toetje met heel veel verse vruchtjes is erg lekker!

 

Dag 17              Zaterdag 17 december 2011, Volcan Arenal

Vannacht heel veel regen en ook naar het restaurant voor het ontbijt hebben we de paraplu’s nodig… Ook hier weer een lekker uitgebreid ontbijtje, daarna gaan we toch maar een stukje rijden. We rijden naar de Arenal Hanging Bridges, ook hier is een route van zo’n 3 km uitgezet, over een goed wandelpad en verschillende (hang)bruggen, toch nog maar ene wandeling in de regen dan… Gelukkig houdt het regenwoud het meeste water tegen, want vandaag is het wel erg slecht, maar met paraplu onder de bomen blijven we redelijk droog. Het is een leuke route, een aantal van de bruggen, zijn hoger in de boomtoppen (max 70 m van de grond) dan de hangbruggen in Monteverde, bij deze route nog meer het gevoel echt stukjes over het regenwoud heen te lopen. We komen langs 2 prachtig grote vlinders, met een heel bijzonder patroon op hun gesloten vleugels, het lijkt net of het een ander beestje is als je naar het patroon kijkt. De brug boven de waterval is het hoogste en ook de mooiste, hier staat ook een mooie ‘hummingbird tree’, met heel veel kleine roze bloemetjes. Dit is een echte natuurlijke voederplaats voor de prachtige kolibries, hier vliegen ook heel wat van die mooie vogeltjes rond. De vulkaan ligt met dit weer helemaal in de wolken, waarschijnlijk hebben we gisteren geluk gehad dat we nog een gedeelte van de vulkaan hebben kunnen zien. Maar de gloeiende lava op de vulkaan zien stromen, gaat op deze manier helaas niet lukken. We rijden nog een stukje via een binnendoor route (op zoek naar aapjes…) en daarna rijden we terug naar het hotel voor een lekker ijsje met verse vruchten voor de lunch. Bij het hotel zitten ook verschillende mooie vogeltjes, ook die verstoppen zich tussen de bomen voor de regen. ’s Middag blijft het de hele middag gieten, afgewisseld met mist en motregen, we besluiten de middag op de kamer door te brengen, even genoeg gewandeld in de regen. ’s Avonds eten we weer in het restaurant bij het hotel Casper kipreepjes in een barbecuesaus en Sylvia een soort van nasi.

 

Dag 18              Zondag 18 december 2011, Volcan Arenal

Om 6.00 regent het nog, maar als we om 7.30 uit het raam kijken is het droog en zien we eindelijk de Arenal vulkaan uit het raam vandaan! Het weer ziet er opeens heel redelijk uit, wat een meevaller! We gaan snel lekker uitgebreid ontbijten, het is drukker en er is een uitgebreid buffet, met lekker vers gebakken omeletjes. We klikken wat foto’s van hoe mooi ons ‘hutje’ eigenlijk ligt aan de voet van de vulkaan, dat hadden we nog niet eerder kunnen zien. Daarna rijden we naar het Volcan Arenal NP om te gaan wandelen. Het eerste stuk gaat door het hoge riet heen, daarna een stukje wat meer regenwoudachtig, onvoorstelbaar wat een geluid de beestjes (vogels, krekels en wie weet wat nog meer…) die hier zitten kunnen maken, zonder dat je een beestje ziet. Daarna een stukje over een ‘lavapad’ omhoog, zwart grind en grote zwarte brokken, zijn het bewijs dat de lava hier gestroomd heeft. We komen uit op een prachtig uitzichtpunt op de vulkaan (die ondertussen op een heel klein topje na, helemaal uit de wolken is gekomen) en lake Arenal. Je ziet aan de grote rookwolken die van bovenaf komen dat de vulkaan nog actief is, dit is ook de reden dat je verder de vulkaan niet mag beklimmen richting de top. We kunnen mooie foto’s van de vulkaan maken en lopen daarna via een wat langere weg door het regenwoud weer terug. We zien grote zwarte fazantachtigen vogels en genieten van alle geluiden (eindelijk geen geluid van tikkende regen en harde wind). Via een brede weg lopen we nog een laatste stukje in dit park (meer wandelpaden zijn er hier niet), naar een ander uitzichtspunt, de vulkaan ligt alweer meer in de wolken. We rijden verder naar het El Silencio Mirador privépark. een privépark, een klein stukje rijden vanaf het NP, ook hier zijn een aantal korte trails te lopen. We lopen eerst door het regenwoud omhoog, naar een uitzichtpunt op de vulkaan en het meer, boven een wat meer open grasachtige omgeving. Daarna nog een extra rondje naar beneden en weer omhoog via het regenwoud en daarna via de laatste route in dit park weer naar beneden toe. Wat vogeltjes gezien en verder lekker kunnen genieten van het wandelen, soms zelfs in het zonnetje! Even voor 15.30 rijden we nog langs Ecoglide, willen deze mooie dag graag nog afsluiten met een leuke canopytour, maar helaas moet je met een ‘tour’ mee en deze is om 15.00 uur vertrokken (op hun website hadden wij dit niet zo begrepen). Tja das jammer dan, bespaart weer geld denken we maar, want een canopy is hier een stuk duurder dan in Nicaraqua. We rijden terug naar het hotel en maken hier nog een paar foto’s van de tuin en de vulkaan, als af en toe ook het echte topje van de vulkaan even heel kort uit de wolken vandaan komt. We informeren of het nog mogelijk is lava te zien als het weer goed blijft, maar het blijkt dat de vulkaan al een tijdje niet actief genoeg is om lava te kunnen zien. ’s Avonds eten we weer bij het restaurant bij het hotel, de gestoofde kip in wijnsaus met bakbanaan en verschillende groentes is erg lekker en mooi ingepakt in aluminiumfolie in de vorm van een kippetje, erg leuk gedaan!

 

Dag 19              Maandag 19 december 2011, Volcan Arenal naar Puerto Viejo de Saripiqui (via Poas vulkaan)

Ook vandaag lijkt weer een hele redelijke dag te worden, na een aantal dagen regen, waardeer je het wel veel meer als het weer een dag droog is… We staan op tijd op om te ontbijten en weer in te pakken en om 8.00 uur rijden we eerst naar de Poas vulkaan. Vooral het laatste gedeelte van de route is erg mooi, we rijden flink omhoog en hebben een mooi uitzicht op een aantal watervallen, waarvan 1 mooie best grote waterval echt langs de weg. De omgeving is mooi groen, de bergen lopen heel steil omhoog, de route is grotendeels goed geasfalteerd, maar het mooiste stukje langs de watervallen, lijkt het asfalt regelmatig weg gespoeld te zijn, waardoor sommige stukjes onverhard en erg hobbelig zijn. De meeste vertraging geeft de grote vrachtauto’s die (heel langzaam) ook deze bergweggetjes nemen. Het is droog maar wel erg bewolkt, we zijn om 10.15 bij de ingang van het park waar we netjes gewaarschuwd worden dat het bewolkt is in de krater en op dit moment de krater dus niet te zien is. Fifty fifty zijn de kansen dat het opentrekt wordt aangegeven. We besluiten het toch maar te proberen, ook al zegt de lonely planet dat de beste kans is voor 10.00 uur en dat daarna de meeste (ook onbewolkte) dagen er niets meer te zien is. Het is een klein stukje lopen over een breed geasfalteerd pad naar het uitzichtpunt op de krater, waar inderdaad niet meer te zien is dan heel veel wolken. Het wordt steeds drukker met toeristen die allemaal graag wat willen zien, en de sfeer wordt erin gehouden door iemand die wel erg enthousiast de wolken (samen met de rest) wil weg zwaaien, we hebben nog nooit zoveel gegil gehoord als er een klein stukje van een groene berg zichtbaar wordt… Na deze korte opklaring trekt het weer helemaal dicht, maar daarna trekt rond 11.00 uur het heel langzaam aan bijna helemaal open, zodat de indrukwekkende krater dan toch echt zichtbaar wordt! Erg mooi, langs de rand van het meer in de krater komt een indrukwekkend grote stoomwolk uit de krater omhoog. Na een kwartiertje trekt de bewolking weer de krater in en besluiten wij een rondje te gaan lopen door een klein stukje regenwoud in het park. Het is een leuke (korte) wandeling over een goed pad, naar een ander uitzichtpunt over een kratermeer. Hier is het gezellig met bijna tamme eekhoorntjes, maar hier is er nog geen opklaring. We lopen het rondje verder en lopen zelfs weer in het zonnetje, heerlijk! Gezien de opklaring lopen we nog een keer terug naar de krater die nu volledig uit de wolken is en ook het uitzicht op de verdere omgeving is redelijk opgeklaard, wat een mazzel dat ondanks dat het zeker geen onbewolkte dag is, we toch zo mooi de krater hebben kunnen zien! Het eerste stuk rijden we terug over dezelfde (soms hobbelige) weg, met even een korte fotopauze voor een mooi uitzicht over San Jose. Daarna rijden we verder naar het Country Inn hotel bij Puerto Viejo de Saripiqui. Het hotel ligt mooi langs een rivier met een erg mooie grote tuin, de kamers vallen ons wel tegen gezien de prijzen, verouderd, kraakbedden en geen tv. Wel erg leuk is de vogelvoederplaats, door daar te gaan zitten zie je in korte tijd heel veel prachtig vogeltjes (oa hummingbirds en een specht en verschillende andere, soms prachtig gekleurde, vogeltjes). De vlindertuin valt wat tegen, niet zo groot met wat kleinere vlindertjes, wel de prachtig blauw gekleurde vlinders die we tot nu toe dachten niet op de foto te hebben kunnen zetten. Hier zien we dat als deze prachtige vlinder zijn vleugels dicht heeft (en stil zitten lijken ze meestal met dichte vleugels te doen), het de prachtig getekende grote vlinders blijken te zijn die we eerder in Monteverde op de foto gezet hebben. In de Frog garden kijken we ook even, maar geen kikkertjes gevonden. We lopen nog een rondje om het meer heen (zitten 3 kaaimannen in dit meer wordt ons verteld), nadeel van zoveel zoet stil staand water is dat het enorm veel muggen aantrekt, worden hier lek gestoken (zelf met DEET). ’s Avonds een lekker (gezond) buffet met broccolisoep en veel verse groentes en salade.

 

Dag 20              Dinsdag 20 december 2011, Puerto Viejo de Saripiqui

’s Ochtends eerst even kijken op de vogelvoederplaats, waar verse vruchten zijn neer gelegd, verschillende mooie vogeltjes en de eekhoorntjes genieten hier van hun ontbijtje. Daarna gaan wij ontbijten, ook hier weer een lekker ontbijtje, het begint te regenen dus we blijven nog even bij het hotel en zien een groepje kleine toekans ontbijten op de vogelvoederplaats, erg mooi. We lopen nog een rondje en in de ‘froggarden’ (stukje tuin met wat bromelias) zien we dan eindelijk de red poison arrow frog verstopt in een bromelia zitten. Het kikkertje blijkt ongeveer zo groot als een vingerkootje te zijn, dus in een bos moet je wel heel goed zoeken. Daarna lijkt het weer op te klaren en rijden we naar een vlakbij gelegen privéreservaat voor een wandeling, maar de entree van $15 pp vinden we te duur voor een korte wandeling in een priveparkje, zeker aangezien in alle andere (nationale) parken de entree max $10 pp was. We rijden nog langs een canopy, maar dit terrein blijkt afgesloten, moet je blijkbaar vooraf boeken. Dus besluiten we richting San Jose naar het Braulio Carillo NP toe te rijden, ongeveer 45 min rijden. Het park ligt lang een hoofdweg naar San Jose, een hoofdweg die dwars door het regenwoud heen loopt. Als we een kaartje willen gaan kopen, worden we door de meneer die de info geeft gewezen op iets in een boom, het blijkt een sloth (een 3 tenige luiaard) te zijn, eindelijk die wilden we hier heel graag nog zien! Wandel je midden in het regenwoud en zie je soms niets en dan hier echt vlak langs een snelweg zien we een luiaard, zonder dat we er een kaartje voor hadden hoeven kopen. De luiaard zit hoog in de boom en doet zijn naam eer aan, hij hangt en eet af en toe wat, voor de foto zit hij eigenlijk wat te hoog. Daarna kopen we een kaartje, kijken of we onderweg ook nog wat tegen komen. We steken de weg over en beginnen (met de herrie van de snelweg op de achtergrond) aan het eerste kleine rondje, daarna een paadje dat naar een 2e langere ronde zou moeten lopen, het paadje is duidelijk minder goed onderhouden (glibberig en modderig) en als het pad bij een riviertje komt blijkt de brug weg te zijn, er hangt alleen nog maar 1 kabel. We zoeken nog een weg door de rivier heen, maar zonder natte voeten is dit niet te doen dus besluiten we maar terug te lopen. Blijkt geen slechte keuze te zijn, want al snel horen we een hoop lawaai en zien we een groepje slingeraapjes door de bomen slingeren. De aapjes lijken niet zo op mensen gesteld en zijn heel erg veel lawaai aan het maken, het is prachtig om naar deze slingerende/ springende aapjes te kijken. We lopen terug naar de parkeerplaats, waar de luiaard nog steeds in dezelfde boom zit, maar een stukje naar beneden is geklommen, prachtig voor de foto’s natuurlijk zeker omdat de luiaard niet zo vlot is als die aapjes, wat een mooi beestje voor de foto’s is dit! Het is mooi om te zien dat dit trage beestje, best wel heel lenig is, maar alle bewegingen die hij maakt zijn heel langzaam. We maken nog een kort rondje door het regenwoud aan de andere kant van de snelweg en kijken nog even naar de ‘mierensnelweg’, heel bijzonder hoe duizenden van deze beestjes achterelkaar, tientallen meters met bladeren sjouwen naar hun holletje. Terug bij de parkeerplaats weer op zoek naar de luiaard, deze blijkt een aantal bomen verder geklommen te zijn en laat ons nog even zien hoe hij dat heeft gedaan door rustig aan een stukje verder te klimmen, daarna verdwijnt hij achter een dikke boom, wat een prachtig beest! We rijden terug naar Saripiqui, waar we nog een rondje door de tuin lopen, dit noemen ze een trail, wij vinden het niet zoveel voorstellen maar het is een leuk klein rondje om het meertje. We zien nog een keer het rode kikkertje en later op de avond nog andere kikkertjes, op de voederplaats is het rustig met vogels, het voer is opgegeten. ’s Avonds weer een hapje gegeten van het buffet.

 

Dag 21              Woensdag 21 december 2011, Puerto Viejo de Saripiqui naar San José via Irazu vulkaan

Na het ontbijt en nog even genieten van de vogelvoederplaats (ook de groep van 6 toekans komt weer ontbijten) rijden we weer richting San Jose. We rijden weer over de weg dwars door het regenwoud heen, steile groene bergen en in de verte wat watervallen, blijft bijzonder dat een ‘grote snelweg’ zo dwars door het regenwoud gaat. Het navigeren naar de Irazu vulkaan gaat niet zoals gepland, dus ipv buitenom San Jose te rijden, rijden we midden door het hele drukke stadscentrum van San Jose heen. Met wat vertraging komen we dan eindelijk weer buiten San Jose en rijden we via een mooie weg naar de top van de Irazu vulkaan. De top van de vulkaan is ruim 3000 meter hoog, een goede geasfalteerde weg loopt helemaal naar boven. Boven mooi uitzicht over een grote krater met klein meertje, een klein meertje waar je omheen kunt lopen en mooi uitzicht op de omgeving. Daarna rijden we weer terug naar San Jose naar hotel Fleur de Lys, midden in het stadscentrum. We lopen nog een rondje door het gezellige en hele drukke stadscentrum van San Jose en eten hier een hapje.

 

Dag 22              Donderdag 22 december 2011, San José

De laatste dag ontbijten met verse vruchten, vruchtensap en eieren, daarna checken we via internet vast in voor de vlucht morgen. De auto zou om 10.00 uur worden opgehaald, maar om 10.30 is er nog niemand, we bellen en na even zoeken wordt de auto een kwartiertje later opgehaald. Alles is in orde, behalve de parkeerticket op de voorruit, $10 gelukkig niet zo duur als in Nederland. We vragen het na bij het hotel en dit blijken betaalde parkeerplaatsen te zijn, handig als het hotel dit even had vermeld, want we blijken niet de enige die dit niet begrijpen, later op de dag heeft bijna iedere auto die daar parkeert een bon onder de ruitenwisser. We lopen nog een rondje door het stadscentrum, San Jose heeft een leuk winkelcentrum met heel veel fastfood, wat het mist zijn de mooie oude gebouwen die de meeste grote steden hebben. Ook mist San Jose de vele straatkraampjes met ijsjes eten en drinken. Wel mooi is het grote plein ingericht in de kerstsfeer en met verschillende grote vredesduiven op een wereldbol. We eten een hapje en gaan dan op tijd naar bed, morgen heel vroeg op.

 

Dag 23              Vrijdag 23 december 2011, San José via Houston naar Nederland

Om 4.00 uur de wekker, langs de receptie voor ons ontbijtpakketje (is even zoeken, de nacht receptie heeft niet zoveel zin om voor ons wakker te moeten worden) en om 4.30 worden we opgehaald met een busje naar het vliegveld. Het is nog erg rustig op de weg dus in een halfuurtje rijden we rechtstreeks naar het vliegveld. In de rij voor het inchecken, hier blijkt dat het systeem helemaal plat ligt, dus alles moet handmatig gedaan worden, wat betekend dat de tickets en de bagages maar tot Houston gaan en we in Houston dan opnieuw moeten inchecken. We hebben nog alle tijd en lopen wat rond op het vliegveld van San Jose, het boarden begint rond 7.30 en om 8.30 gaan (met een half uurtje vertraging) de deuren dicht. Het is weer 3,5 uur terug vliegen naar Houston, waar we even na 12.00 uur landen. Lunchtijd en in Amerika maakt het ze blijkbaar niet uit dat er 6 vliegtuigen geland zijn, bijna al het douane personeel gaat tegelijkertijd lunchen dus er is maar een minimaal aantal balies open. Doordat we de bagage opnieuw moeten inchecken moeten we ook ‘echt Amerika in’ en mogen we in de lange rij gaan staan. 5 kwartier doen we erover voordat we aan de beurt zijn en er weer vingerafdrukken en foto gemaakt worden, volgens mij hebben we nog nooit ergens zolang moeten wachten voor de douane controle, fijn vliegen via Amerika! Daarna de bagage ophalen en dan weer een half uur in de rij staan om de bagage opnieuw in te checken, ten slotte ‘hurry hurry’ (dit roept een mw die graag wil dat mensen in de langste rij gaan staan) aansluiten in de volgende rij voor de scanners van de handbagage en de persoonlijke controle. We hebben nog net tijd om even een ijsje te kopen, het boarden begint keurig netjes op tijd en keurig net voor 15.30 worden de deuren van het vliegtuig gesloten. De harde wind van de heen weg staat er (gelukkig) nog steeds, wat betekend dat we vandaag een lekker windje in de rug hebben, hierdoor is de terugvlucht ‘maar’ 8,5 uur. Na een rustige vlucht landen we plaatselijke tijd 7.00 uur (de nacht hebben we overgeslagen) in Amsterdam, even wachten op de bagage en dan met de trein van even over 8.00 uur terug naar Lelystad, waar we lekker luxe weer een taxi naar huis toe nemen.